کتاب «رؤیای ناتمام؛ تجربه زیسته دختران در دانشگاه‌های ایران» در 8 فصل و 293 صفحه تدوین شده است. روش انجام این پژوهش، کیفی است و از میان روش‌های مختلف کیفی، برای دستیابی به اطلاعات مورد نیاز از مصاحبه متمرکز گروهی استفاده شده است. جامعۀ نمونه این پژوهش، کل دانشگاه‌های دولتی است. برای نمونه‌گیری کیفی، ابتدا از هر یک از استان‌های شمالی، مرکزی، شرقی و غربی یک دانشگاه انتخاب شد. در بررسی‌های اولیه، دانشگاه مازندران از شمال، دانشگاه اراک از مرکز، دانشگاه سیستان‌و‌بلوچستان از جنوب شرق و دانشگاه بوعلی‌سینای همدان از غرب کشور انتخاب شدند. یافته‌های این کتاب حاکی از آن است که فاصلۀ میان انتظار دختران شرکت‌کننده در این پژوهش از دانشگاه و واقعیت اجتماعی موجود بسیار زیاد است. دلایل این فاصله عبارت‌اند‌از: کیفیت پایین دانشگاه‌ها، تفاوت چشمگیر میان دانشگاه‌های مرکز و پیرامون، گستردگی فضای رخوت و ناامیدی در دانشگاه، سرکوب انگیزه‌های دانشجویان به‌وسیلۀ عوامل مختلف در دانشگاه، نبود بستر مناسب برای فعالیت علمی، کمبود امکانات مادی و رفاهی، ضعف فعالیت انجمنی، نبود نشاط و فضای باز فرهنگی. این کتاب پیشنهاد می‌دهد، وزارت علوم، تحقیقات و فناوری به سیاست‌گذاری‌های سهمیه‌بندی جنسیتی، تفکیک جنسیتی و بومی‌گزینی جنسیتی پایان دهد و دانشگاه را فضای تعاملی برای رسمیت بخشیدن و احترام گذاشتن به گوناگونی‌های فرهنگی، قومی و جنسیتی در نظر گیرد.