نوآوری در هدف، اثر یا روش خود، به صورت تنگاتنگی با شرایط اجتماعی که در آن تولید شده، ارتباط دارد. با این وجود معتقدم نوآوری­ها دارای فرم (شکل)و محتوا هستند؛ فرم از جنس عقل و منطق (عقل ابزاری و هم رسانشی که شامل مناسبات اقتصادی، سیاسی و فرهنگی-اجتماعی) است و محتوا در نهایت از جنس اخلاق (قصدآزادی، برابری و عدالت)است. این فرم است که در قالب محتوای اخلاقی، به نوآوری منجر می­شود؛ اینکه با چه قاعده­ای رابطه و مناسبات پیوندی، میان افراد تنظیم می­شود. فرم تمامی نوآوری­ها به نوعی شبیه به هم بوده و شامل مناسبات اقتصادی، سیاسی و فرهنگی-اجتماعی است؛ چنانچه مناسبات با قصد برابری همسو شود، با نوآوری اقتصادی روبرو هستیم. شرایطی که شکاف­ها و تبعیض­های اقتصادی در قالب تولید و اشتغال بهبود پیدا می­کند (به عبارت دیگر رفاه).اما زمانی که مناسبات با قصد آزادی همسو شود، با نوآوری فناوری روبرو هستیم. شرایطی که جهت کنترل و مدیریت خشونت­های طبیعیت در قبال ماست؛ به عبارتی، آزادی از قید و بند طبیعت (سرما، گرما، سیل، طوفان و بهره‌برداری از منابع آن). اما زمانی که مناسبات با قصد عدالت همسو شود، با نوآوری اجتماعی روبه‌رو هستیم. شرایطی که شکاف­ها و تبعیض­های اجتماعی در قالب آموزش، توانمندسازی، امنیت و پایداری زندگی (رهایی از تله فقر) بهبود پیدا می­کند. نوآوری اجتماعی به‌عنوان مفهومی جدید و میان‌رشته‌ای که کمتر از یک دهه از عمر آن می‌گذرد، توانسته نظر سیاست‌مداران و دولت‌مردان تا دانشگاهیان را به خود جلب کند. درعینِ صورت‌بندی‌های متفاوت و گاهی متناقض، هدف آرمانی آن فارغ از گفتمان‌های مختلف، کاهش شکاف‌های موجود است. مهم‌ترین هدف این برساخت مفهومی نوآوری اجتماعی و درادامه تبیین آن در قالب گفتمان‌های سه‌گانه موجود(دولتی، کارآفرینی و دانشگاهی) و سپس کاربست گفتمان دانشگاهی (با این نکته که در شرایط کشور ما تنها امکان ایجاد و بازتولید فرهیختگی و نوآوری و برون رفت از شرایط موجود، دانشگاه است) به روش «روایت رویدادهای موجود» است. بر همین اساس ضمن دسته‌بندی مراکز آموزشی و پژوهشی کشور، نوع کاربردی آن  در قالب دانشگاه توسعه‌گرا را در قالب محورهای هجده‌گانه تبیین و ترسیم کردیم.