پژوهشگاه مطالعات فرهنگی، اجتماعی و تمدنی فصلنامه مطالعات دانشگاه 2980-8987 1 1 2022 09 23 Freedom of expression in academia in Iran: A rancièrean auto-ethnography of an online learning experience آزادی بیان دانشگاهی در ایران: خودمردم‌نگاری رانسیری یک تجربه‌ی آموزش برخط 125 152 416 10.22035/jous.2022.416 FA صدرا خسروی استادیار گروه مطالعات ارتباطات و فضای مجازی، مؤسسه مطالعات فرهنگی و اجتماعی، تهران، ایران 0000-0002-6686-8916 Journal Article 2022 05 22 <strong>Background and Objectives:</strong> Academic Freedom may include both freedom of expression in and on academia. Recently, there has been hopes for technological possibilities of free speech in virtual classerooms, more interactivity in student-professor (& professor-student) communications, and emergence (and prevalence) of academic participatory cultures (and participatory academic cultures) over the internet. Still the question is if students believe they possess freedom of expression (or not)? If yes, why they have not practiced it, or how they performed it alternately? If they don’t feel like this, what are the barriers of free speech and what are the limits of freedom of expression in technology-mediated communications in higher education in Iran?<br /><strong>Methods:</strong> This paper is based on an auto-ethnography of an online learning experience. Data were collected from graduate students in MA program in Information Science, University of Tabriz, Iran, 2020-2021. This fieldwork was chosen through a convenience sampling technique.<br /><strong>Findings:</strong> Most course instructors finished classes by ending their lectures, and never asked if there was a question, challenge, or comment. I hardly ever observed students asking questions, posing challenges, or expressing disagreement. Many students preferred not to participate in class activities or even community discussions. Some students expressed they were not interested in expressing their ideas in social media or the public sphere either. Students describe their initial encounters with instructors in terms of ambiguity, anxiety, avoidance, respect, or subterfuge. Students who did not participate in discussions, excessively appreciated instructors. There was a spiral of silence in the class: others did not express opinions; neither do I. There were three main reasons for not expressing almost anything in the class: I do not care about the course and/or class; I don’t have a piece of information, opinion, or any comment to share; I am worried about the class instructor or other students’ potential reaction. This reaction could  be muting, moralizing, marginalizing, censorship, threatening, enticement, bullying, mockery, rowdiness, or inadvertency. I referred to Rancièrean concepts of police, politics, impasse, dissensus, and subjectification, to make sense of students’ perceptions of (not) possessing freedom of expression, their acts of (not) exercising free speech, and their wider social contexts of communications.<br /><strong>Conclusion:</strong> Freedom of expression over the internet, in academia, and within the digital university is restricted, censured, or even blocked. More than a space for expression (even with tension), Adobe Connect classes and WhatsApp groups were spaces of silence and dominance. Muting or marginalizing are not the only means and methods for neutralizing and naturalizing not to participate, or reducing participation to expression of agreement or even concensus. Over-stressing (in the name of motivating) to express ideas, or even making (pseudo)participation as compulsory, were alternative techniques and technologies of oppression and repression. The question is whether silence is a passive and minimal reaction to others’ expressions, or it can be a form of active and agentic dissensus or resistance against dominance or repression. Freedom of silence is a communication right, as important as freedom of expression; silence is an expression also, an out-and-loud expression. <strong>پیشینه و اهداف:</strong> آزادی دانشگاهی می‌تواند شامل آزادی بیان در دانشگاه و بر دانشگاه باشد. حق آزادی بیان و کنش بیان آزادانه، هم درباره‌ی دانشجویان و هم درباره‌ی استادان، پژوهیدنی است. درباره‌ی امکان‌های فناورانه‌ی بیان آزادانه در کلاس مجازی، تعاملی‌تر شدن ارتباط دانشجو -استاد (و ارتباط استاد -دانشجو) در ارتباط‌های با وساطت فناوری، و تبلور فرهنگ‌های مشارکتیِ دانشگاهی در فضای سایبر (و فرهنگ‌های دانشگاهی مشارکتی در فضای فیزیکی)، امیدهایی ابراز شده است. پرسش آن است که آیا دانشجویان خود را برخوردار از آزادی بیان می‌دانند؟ اگر آری، چرا این حق را در قالب کنش بیان آزادانه متجلی نمی­کنند یا با کدام جایگزین‌، آن را نمودین می­کنند؟ در غیر این صورت، موانع بیان آزادانه و محدودیت‌های آزادی بیان در ارتباط‌های آموزشی دانشگاهی برخط چه هستند؟<br /><strong>روش‌:</strong> این مقاله بر اساس یک خودمردم­نگاری از یک تجربه آموختن برخط نگاشته شده است. داده­ها از ارتباطهای برخط دانشجویان در برنامه کارشناسی ارشد علم اطلاعات، دانشگاه تبریز، سال تحصیلی 1400-1399 گردآوری شده‌‌ بودند. این میدان بر اساس فن نمونه­گیری در دسترس انتخاب شده بود.<br /><strong>یافته‌ها:</strong> در این تجربه آموزش دانشگاهی برخط در دوران همه‌گیری کرونا در ایران، کمتر شاهد بودیم که دانشجویان آزادی بیان خود را در قالب پرسش، چالش یا انتقاد به کار گیرند. من به مفاهیم پلیس، سیاست، ناراهه، عدم‌ توافق و سوژگی ژاک رانسیر ارجاع دادم تا ادراک دانشجویان به (عدم) برخوداری از آزادی بیان، کنش (عدم) بیان آزادانه توسط آن‌ها، و بافت‌های اجتماعی گسترده­تر این ارتباط‌ها را معنادار کنم.<br /><strong>نتیجه‌گیری:</strong> آزادی بیان در اینترنت، در آموزش عالی، و در دانشگاه دیجیتال، گاه محدود، گاه ممیزی، و گاه حتی مسدود می­شود. https://www.jous.ir/article_416_8fe0093bb30d6f8c31474bd0764e6ac0.pdf